Las, który nie oddaje – Anna Musiałowicz, Kuklany las, recenzja

 

Autor: Anna Musiałowicz

Tytuł: Kuklany las

Wydawnictwo: Stara szkoła

Rok wydania: 2021

Liczba stron: 170

Moja ocena 8/10

Z twórczością Anny Musiałowicz zetknąłem się po raz pierwszy przy okazji lektury opowiadania zamieszczonego w antologii W cieniu Bangor. Już wtedy zwróciłem uwagę na sposób, w jaki autorka potrafi łączyć subtelną grozę z emocjonalną głębią. Kuklany las to moje drugie spotkanie z jej prozą, ale z pewnością nie ostatnie – na półce czeka już najnowsza powieść Pamiętam tylko ogień oraz zbiór Taboo. Antologia horroru erotycznego, gdzie również znalazł się jej tekst.

Kuklany las to niedługa, lecz bardzo intensywna historia, w której codzienność płynnie przechodzi w coś głęboko niepokojącego. Punkt wyjścia jest prosty: młoda matka zaczyna podejrzewać, że jej kilkuletni syn po spacerze z ojcem… już nie jest tym samym dzieckiem. W tle pojawia się chatka na skraju lasu i dwie kobiety – stara, sparaliżowana matka i jej niepełnosprawna córka. Nic nie jest tu podane wprost, ale wszystko zdaje się krzyczeć, że coś jest nie tak.

Autorka unika dosłowności, stawiając na niedopowiedzenia. Groza rodzi się z nieokreślonego lęku i gęstej atmosfery. Styl Musiałowicz zasługuje na uwagę – jest oszczędny, ale pełen nastroju, prosty, a jednocześnie poetycki i niepokojący. Jednym zdaniem potrafi oddać emocje i budować napięcie. Choć narracja czasem bywa niejasna, a perspektywy się mieszają, odbieram to jako świadomy zabieg, nie wadę.

Kuklany las to nie tylko opowieść grozy. To także historia o macierzyństwie, bezsilności, chorobie i utracie. To literatura, która zostawia ślad. A zakończenie – niepokojące, otwarte, pełne niedopowiedzeń – sprawia, że długo nie można przestać o niej myśleć.

Les Martin, Zdążyć do zmroku, recenzja

 Autor: Les Martin

Tytuł: Zdążyć do zmroku
Seria: "Z archiwum X" Seria Zielona (tom 2)

Wydawnictwo: Da Capo
Rok wydania: 1996
Liczba stron: 93
Moja ocena: 8/10

Czy słyszeliście kiedyś o czymś takim, jak dendrofobia? Jeżeli jesteście zapalonymi grzybiarzami to pewnie nie wiecie, że jest to irracjonalny strach przed drzewami i lasami. Rozległe puszcze, nieprzebyte lasy, potrafią nie tylko zaburzyć poczucie orientacji, ale również stać się silnym katalizatorem dla wyobraźni i naszych lęków. Temat ten stał się motywem przewodnim drugiego tomu przygód znanej pary agentów FBI Dany Scully i Foxa Mulldera w powieści „Zdążyć przed zmrokiem”.

Fabuła książki

Od lat w stanie Waszyngton, krążyły najrozmaitsze historie na temat rozległych puszczy i niezbadanych kniej, które zajmowały większość jego powierzchni. Wielu z pracujących tam drwali ginęło w nieznanych okolicznościach, czasami znajdowano jedynie ich kości i strzępy ubrań. Ludzie zwykli obarczać winą za to zdradziecką pogodę, brak doświadczenia w pracy w lesie, lub ekoterrorystów. Pokątnie zaś szeptali, że w lesie mieszka coś złego, co poluje na tych, którzy wydzierają z puszczy jej najcenniejsze skarby. Kolejne zaginięcia rębaczy sprawiają, iż sprawa trafia do agentów FBI Muldera i Scully, którzy otrzymują zadanie rozwiązania sprawy zaginięć.

Drugi tom przygód cyklu z Archiwum X „Zdążyć przed zmrokiem”, to połączenie powieści grozy i kryminału. W porównaniu do poprzedniej części „Piętno śmierci” historia skupia się na rozwikłaniu zagadki tajemniczych zaginięć. Historia jest mroczna, klaustrofobiczna, a przede wszystkim bardzo wciągająca. Jedynym mankamentem jest ograniczenie historii do jednego wątku i częściowe pominięcie bohaterów drugoplanowych. Książkę czyta się niezwykle szybko, jej przeczytanie zajęło mi zaledwie jeden dzień.

Podsumowanie

Powieść „Zdążyć przed zmrokiem” to mroczna, nieco klaustrofobiczna odsłona przygód agentów Muldera i Scully. Jest to idealna lektura na długie gorące popołudnia, kiedy lepiej nie wychodzić na dwór. Polecam wszystkim fanom science fiction i powieści grozy.