Autor: Michał KlimaszewskiTytuł: PrzeklętyWydawnictwo: Nie powiemRok wydania: 2025Liczba stron: 312Moja ocena: 7/10
Po bardzo udanym spotkaniu z „Dawcą” Michała Klimaszewskiego miałem wobec
„Przeklętego” całkiem spore oczekiwania. Debiutancka powieść autora pokazała,
że potrafi on budować atmosferę niepokoju i sprawnie prowadzić fabułę, dlatego
z ciekawością sięgnąłem po jego kolejną historię. Tym razem Klimaszewski
zabiera czytelników w świat wilkołaczej klątwy, gdzie granica pomiędzy
człowiekiem a bestią staje się coraz bardziej niewyraźna.
Mateusz Adamek jest zwyczajnym chłopakiem tuż po maturze. Pracuje,
spotyka się ze znajomymi i nie wyróżnia się niczym szczególnym. Wszystko
zmienia się podczas samotnego wyjazdu nad jezioro. Atak wilkołaka na zawsze
odmienia jego życie. Choć udaje mu się przeżyć, zostaje naznaczony przez bestię
i sam zaczyna się zmieniać. Początkowo nowe możliwości wydają się
błogosławieństwem. Nadludzka siła, wyostrzone zmysły, pewność siebie – Mateusz
staje się kimś zupełnie innym niż wcześniej. Problem w tym, że wraz z nowymi
zdolnościami budzi się w nim coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Dzika
natura zaczyna stopniowo przejmować kontrolę nad jego życiem.
Czytając „Przeklętego”, zastanawiałem się, czy autor zaproponuje nowe
spojrzenie na motyw wilkołaka. Otrzymujemy historię dość mocno osadzoną w
klasycznym schemacie człowieka naznaczonego klątwą, który coraz bardziej
zatraca się pod wpływem drzemiącej w nim bestii. Na plus należy jednak zaliczyć
fakt, że Klimaszewski poświęca więcej uwagi psychologicznej stronie przemiany
bohatera. Interesują go nie tylko fizyczne konsekwencje ataku, ale również
zmiany zachodzące w charakterze i osobowości Mateusza. Autor pokazuje jego
próby zrozumienia własnej natury oraz walkę z instynktami, które z każdym dniem
stają się coraz silniejsze.
Powieść luźno nawiązuje również do wydarzeń znanych z „Dawcy”. Pojawia
się policjant mający za sobą problemy związane z narkotykami i to właśnie jego
wątek wzbudził moje największe zainteresowanie. Szkoda, że autor nie poświęcił
mu więcej miejsca, ponieważ był to bohater, który mógłby wnieść do historii
dodatkową głębię, a być może nawet udźwignąć rolę głównego protagonisty.
Największym atutem „Przeklętego” pozostaje jednak styl autora.
Klimaszewski pisze lekko, dynamicznie i bardzo przystępnie. Akcja rozwija się
szybko, nie ma tutaj wielu dłużyzn, a kolejne rozdziały zachęcają do dalszego
czytania.
„Przeklęty” to sprawnie napisane połączenie kryminału, thrillera i
horroru. Nie zaskakuje szczególnie fabularnie i nie wykracza daleko poza dobrze
znane schematy opowieści o wilkołakach, ale nadrabia tempem, atmosferą i
przyjemnym stylem narracji.
Po bardzo udanym spotkaniu z „Dawcą” Michała Klimaszewskiego miałem wobec
„Przeklętego” całkiem spore oczekiwania. Debiutancka powieść autora pokazała,
że potrafi on budować atmosferę niepokoju i sprawnie prowadzić fabułę, dlatego
z ciekawością sięgnąłem po jego kolejną historię. Tym razem Klimaszewski
zabiera czytelników w świat wilkołaczej klątwy, gdzie granica pomiędzy
człowiekiem a bestią staje się coraz bardziej niewyraźna.
Mateusz Adamek jest zwyczajnym chłopakiem tuż po maturze. Pracuje, spotyka się ze znajomymi i nie wyróżnia się niczym szczególnym. Wszystko zmienia się podczas samotnego wyjazdu nad jezioro. Atak wilkołaka na zawsze odmienia jego życie. Choć udaje mu się przeżyć, zostaje naznaczony przez bestię i sam zaczyna się zmieniać. Początkowo nowe możliwości wydają się błogosławieństwem. Nadludzka siła, wyostrzone zmysły, pewność siebie – Mateusz staje się kimś zupełnie innym niż wcześniej. Problem w tym, że wraz z nowymi zdolnościami budzi się w nim coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Dzika natura zaczyna stopniowo przejmować kontrolę nad jego życiem.
Czytając „Przeklętego”, zastanawiałem się, czy autor zaproponuje nowe spojrzenie na motyw wilkołaka. Otrzymujemy historię dość mocno osadzoną w klasycznym schemacie człowieka naznaczonego klątwą, który coraz bardziej zatraca się pod wpływem drzemiącej w nim bestii. Na plus należy jednak zaliczyć fakt, że Klimaszewski poświęca więcej uwagi psychologicznej stronie przemiany bohatera. Interesują go nie tylko fizyczne konsekwencje ataku, ale również zmiany zachodzące w charakterze i osobowości Mateusza. Autor pokazuje jego próby zrozumienia własnej natury oraz walkę z instynktami, które z każdym dniem stają się coraz silniejsze.
Powieść luźno nawiązuje również do wydarzeń znanych z „Dawcy”. Pojawia się policjant mający za sobą problemy związane z narkotykami i to właśnie jego wątek wzbudził moje największe zainteresowanie. Szkoda, że autor nie poświęcił mu więcej miejsca, ponieważ był to bohater, który mógłby wnieść do historii dodatkową głębię, a być może nawet udźwignąć rolę głównego protagonisty.
Największym atutem „Przeklętego” pozostaje jednak styl autora. Klimaszewski pisze lekko, dynamicznie i bardzo przystępnie. Akcja rozwija się szybko, nie ma tutaj wielu dłużyzn, a kolejne rozdziały zachęcają do dalszego czytania.
„Przeklęty” to sprawnie napisane połączenie kryminału, thrillera i horroru. Nie zaskakuje szczególnie fabularnie i nie wykracza daleko poza dobrze znane schematy opowieści o wilkołakach, ale nadrabia tempem, atmosferą i przyjemnym stylem narracji.
Mateusz Adamek jest zwyczajnym chłopakiem tuż po maturze. Pracuje, spotyka się ze znajomymi i nie wyróżnia się niczym szczególnym. Wszystko zmienia się podczas samotnego wyjazdu nad jezioro. Atak wilkołaka na zawsze odmienia jego życie. Choć udaje mu się przeżyć, zostaje naznaczony przez bestię i sam zaczyna się zmieniać. Początkowo nowe możliwości wydają się błogosławieństwem. Nadludzka siła, wyostrzone zmysły, pewność siebie – Mateusz staje się kimś zupełnie innym niż wcześniej. Problem w tym, że wraz z nowymi zdolnościami budzi się w nim coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Dzika natura zaczyna stopniowo przejmować kontrolę nad jego życiem.
Czytając „Przeklętego”, zastanawiałem się, czy autor zaproponuje nowe spojrzenie na motyw wilkołaka. Otrzymujemy historię dość mocno osadzoną w klasycznym schemacie człowieka naznaczonego klątwą, który coraz bardziej zatraca się pod wpływem drzemiącej w nim bestii. Na plus należy jednak zaliczyć fakt, że Klimaszewski poświęca więcej uwagi psychologicznej stronie przemiany bohatera. Interesują go nie tylko fizyczne konsekwencje ataku, ale również zmiany zachodzące w charakterze i osobowości Mateusza. Autor pokazuje jego próby zrozumienia własnej natury oraz walkę z instynktami, które z każdym dniem stają się coraz silniejsze.
Powieść luźno nawiązuje również do wydarzeń znanych z „Dawcy”. Pojawia się policjant mający za sobą problemy związane z narkotykami i to właśnie jego wątek wzbudził moje największe zainteresowanie. Szkoda, że autor nie poświęcił mu więcej miejsca, ponieważ był to bohater, który mógłby wnieść do historii dodatkową głębię, a być może nawet udźwignąć rolę głównego protagonisty.
Największym atutem „Przeklętego” pozostaje jednak styl autora. Klimaszewski pisze lekko, dynamicznie i bardzo przystępnie. Akcja rozwija się szybko, nie ma tutaj wielu dłużyzn, a kolejne rozdziały zachęcają do dalszego czytania.
„Przeklęty” to sprawnie napisane połączenie kryminału, thrillera i horroru. Nie zaskakuje szczególnie fabularnie i nie wykracza daleko poza dobrze znane schematy opowieści o wilkołakach, ale nadrabia tempem, atmosferą i przyjemnym stylem narracji.
.jpg)