Wyklęci 1944–1963. Żołnierze podziemia niepodległościowego w latach 1944–1963, pod red. Kazimierza Krajewskiego, Tomasza Łabuszewskiego, recenzja

 

Tytuł: Wyklęci 1944–1963.
Żołnierze podziemia niepodległościowego w latach 1944–1963

Pod redakcją: Kazimierz Krajewski,
Tomasz Łabuszewski

Wydawnictwo: Instytut Pamięci Narodowej

Rok wydania: 2017

Liczba stron:550

Moja ocena: 9/10

Temat „Żołnierzy Wyklętych” od dziesięcioleci rozpala serca i umysły Polaków. W okresie Polski Ludowej nazywani bandytami i faszystami, więc wszelkimi sposobami starano się zatrzeć o nich pamięć. Dopiero w okresie transformacji historycy mogli zbadać ich historię. Dziś zdjęcia „Żołnierzy Niezłomnych” można zobaczyć nie tylko w muzeach, telewizji czy na plakatach. Nie brak osób noszących odzież patriotyczną, na której można dostrzec postaci  Danuty Sędzikówny ps. „Inka”, czy Łukasza Sędzielarza ps. „Łupaszka”.

Ostatnimi laty pojawiło się wiele książek, poświęconych żołnierzom podziemia niepodległościowego, którzy mimo zakończenia II wojny światowej, musieli walczyć z sowieckim okupantem o wolną Polskę. W 2017 roku na półkach księgarń pojawiła się książka pt. „Wyklęci 1944–1963. Żołnierze podziemia niepodległościowego w latach 1944–1963” pod redakcją Tomasza Łabuszewskiego i Kazimierza Krajewskiego. W liczącej ponad 500 stron pracy zostały przedstawione dzieje walki żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego od 1944 do 1963 roku. Książka została podzielona na 5 działów, w których szczegółowo opisano powstanie i działalność zbrojną organizacji "podziemnych", takich jak Wolność i Niezawisłość, Armia Krajowa Obywatelska, Ruch Oporu Armii Krajowej, Stronnictwo Narodowe, Narodowe Siły Zbrojne i innych samodzielnych oddziałów partyzanckich. W kolejnych rozdziałach czytelnik ma możliwość poznania historii m. in. Witolda Pileckiego, Mariana Bernaciaka „Orlika”, Franciszka Jaskulskiego „Zagończyka”, Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” oraz wielu innych bohaterów podziemia antykomunistycznego.

To co wyróżnia tą pozycję na tle innych tego rodzaju książek, to ogromna ilość fotografii (oddziałów partyzanckich, czy poszczególnych żołnierzy) oraz tekstów dokumentów, które mogą być wykorzystywane chociażby w pracy w szkole z uczniami, lub studentami. Każdy z tekstów napisany jest w sposób lekki i zrozumiały dla każdej osoby zainteresowanej najnowszą historią Polski, jak też posiadającą tylko ogólną wiedzę na ten temat. Jedynym mankamentem książki jest jej wydanie. Niestety oprawa jest klejona, przez co trzeba obchodzić się z nią bardzo ostrożnie, gdyż możliwe jest jej nieumyślne uszkodzenie. Mam nadzieję, że w przyszłości zostanie ona powtórnie wydane w twardej oprawie.

W mojej ocenie książka jest olbrzymim źródłem wiedzy na temat „Żołnierzach Wyklętych”, dlatego polecam ją wszystkim pasjonatom historii, a w szczególności nauczycielom historii, dla których może być cennym materiałem dydaktycznym do pracy.

 

Victor Sebestyen, Lenin. Dyktator, recenzja

 Autor: Victor Sebestyen

Tytuł: Lenin. Dyktator

Seria: Oblicza zła

Wydawnictwo: Prószyński i S-KA

Rok wydania: 2018

Liczba stron: 624

Moja ocena: 9/10

Mało jest postaci w historii XX wieku, które w równym stopniu, jak Włodzimierz Lenin (a właściwie Władimir Iljicz Uljanow), zapisały się tak wyraźnie w dziejach Europy i świata. Człowiek ten miał i wciąż ma ogromny wpływ na historię Rosji i tożsamość narodową zamieszkujących ją ludzi. W okresie komunizmu, jego osoba otaczana była w Polsce czymś, co można by nazwać świeckim kultem. Współcześnie nazywany jest on dyktatorem oraz człowiekiem, który wyniósł do władzy Józefa Stalina. Za sprawą brytyjskiego pisarza i korespondenta wojennego Victora Sebestyena i jego monografii „Lenin. Dyktator”, czytelnicy otrzymali możliwość poznania tej niezwykłej postaci w inny, nieznany dotąd w Polsce sposób.

Fabuła książki

„Lenin. Dyktator” rozpoczyna się od najważniejszego wydarzenia w życiu Władimira Iljicza Uljanowa, od przejęcia władzy w Piotrogrodzie przez bolszewików, co w efekcie doprowadziło do upadku rządu tymczasowego i pierwszego na świecie państwa robotników. W kolejnych rozdziałach autor cofa się w czasie i ukazuje dzieciństwo, okres młodzieńczy oraz życie na emigracji, jakie wiódł Lenin wraz ze swoją żoną Nadjeżdżą i kochanką Inessą. Szczególnie dużo miejsca Sebestyen poświęca najważniejszym wydarzeniom, jakie ukształtowały jego osobowość (stracenie przez władze carskiej jego brata Aleksandra), oraz osoby, które wielokrotnie ratowały mu życie, oraz bez których nie sięgnąłby po władzę.

Książka Victora Sebestyena to bardzo ciekawe studium osobowości rosyjskiego dyktatora. Autor od samego początku stara się rozdzielić polityczną i czysto ludzką działalność Lenina. Poznajemy jego zainteresowania, poglądy na temat literatury i sztuki, codzienne nawyki kulinarne i upodobania względem płci przeciwnej. Ważnym elementem książki są liczne ciekawostki i anegdoty, których autor nie poskąpił w swej książce. Osobiście najbardziej zainteresowała mnie informacja o Spirydonie Putinie (dziadku obecnego prezydenta Rosji), który gotował posiłki dla Lenina. Pod względem językowym, książka napisana jest wzorowo. Mimo iż traktuje ona o życiu jednego z największych dyktatorów XX wieku, czyta się ją niczym powieść sensacyjną, od której wprost nie sposób się oderwać. Warto również wspomnieć, iż książka zawiera dość bogaty zasób grafik, w postaci zdjęć oraz map, dzięki którym czytelnik może lepiej zrozumieć emigracyjne losy lidera bolszewików.

Jedynym minusem książki, są informacje podane przez autora a propos wojny polsko-bolszewickiej. Przyznam szczerze, iż wytrzeszczyłem oczy, czytając o tym, że polski nacjonalista Józef Piłsudski, chciał odtworzyć XVII wieczne imperium polskie na wschodzie. Na opis tych wydarzeń autor poświęcił zaledwie dwa akapity, przy czym nie zdecydował się wspomnieć o bitwie warszawskiej, czy pokoju Ryskim.

Podsumowanie

„Lenin. Dyktator” to wciągająca i pełna ciekawostek monografia jednego z największych zbrodniarzy XX wieku. Książka idealna zarówno dla osób zawodowo parających się historią, jak i pasjonatów tej najstarszej z nauk. Polecam z całego serca.